Şu anda evde tek başına oturan çapkınlara selam olsun. Beylikdüzü sarışını çilem şu an o da sizin gibi yalnız ve üzgün 🙁 Üzgünlüğüm yalnızlığımdan ötürü, yalnızlığım ise seçici ama bir o kadar da anlayışlı oluşumdan ileri gelmektedir. Küçüklüğümden bu yana yalnız kalmayı hiç sevmemişimdir ama her defasında bununla karşı karşıya kalıyorum.

Yalnızlığımı giderecek kimse yok mu? Beni mutluluğa doyuracak insanlara şu an o kadar çok ihtiyacım var ki anlatamam desemde anlatmış oldum artık. Akşam güneşini birlikte izleyip mangal yakmak vardı şimdi. Ardından biranı yudumlayıp etini yicen sonra da doyumsuzca saatlerce öpüşecen, off be ne güzel hayaller kuruyorum. Ama niye hayal bu gerçekleşebilir zor bir şey değil ki

Bir cevap yazın